In 2008 werd het album 'Runnin' Wild' van de toen nog onbekende Australische band Airbourne gereleased. Geïnspireerd door bands als Thin Lizzy, Rose Tattoo, Judas Priest en naar mijn mening vooral AC/DC proberen ze vanaf 2003 aan de weg te timmeren.

Gisteravond traden de 4 heren op in het Amsterdamse Melkweg, oude zaal. Voor zo'n band veels te klein, maar omdat ze denk relatief onbekend zijn en twee concerten gaven in Nederland wellicht een logische keuze.

Ik heb vriendje M. in oktober al kaartjes gegeven voor zijn verjaardag en samen met A. gingen we gister op pad. Ik had geen idee wat voor een publiek we verwachten konden, maar het was voornamelijk vrij jong. Tevens leek er een bepaalde dresscode onder de jongelingen afgesproken te zijn geweest, want een tiental had goed gekeken naar de mode van de jaren '80 en een zakdoek uit grootmoeders kast rond hun hoofd geknoopt, zoals bijvoorbeeld Vengeance in hun jonge jaren ook al deden. Klokslag half 9 ging het voorprogramma van start. De uit Las Vegas afkomstige band Taking Dawn mocht een half uur hun kunstje op het podium doen. Met lekkere rock 'n roll, super enthousiasme en een tikkie ADHD wisten ze het publiek goed warm te draaien voor hun hoofdact. Verrassend was hun afsluiter 'The Chain' , gecoverd van Fleetwood Mac.

Na wat problemen bij de soundcheck met één van de microfonen kwamen de heren om en nabij half 10 het podium op. Zanger Joel O'Keeffe zichtbaar bezopen, maar wat tha hack, het gaat tenslotte om de rock 'n roll!! Ik was blij dat wij boven zijn gaan staan, want met de spit in de rug had ik een goed uitzicht op de golvende, crowd-surfende en stage-divende massa wat zich beneden aan het afspelen was. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt!! De beveiliging stond aan weerszijde klaar om de mensen die het podium opgeslingerd werden er met een duwtje in de rug (of...op de kont) zo weer het publiek in te duwen, of af te voeren. Bekers bier en water vlogen door de lucht, maar het leek de heren van de band niks te deren, die speelden de sterren van de hemel en de vonken van de gitaren. Mr. O'Keeffe was zelfs so sympathiek om spelende en al het publiek in te lopen (net zoals de zanger van het voorprogramma) en waagde zelfs nog de trap naar boven te gaan om vervolgens gevaarlijke gitaarcapriolen uit te voeren op het mengpaneel van de lichtman, die hem probeerde te redden van een val door hem aan zijn broekrand vast te houden. Niet dat dat hem gered had, maar ach, het ging waarschijnlijk om het idee. Al met al een super gaaf optreden, en ik ben blij dat ze ook toegevoegd zijn aan de bill van Graspop!! Kan ik daar in ieder geval mijn nieuwe garderobe aanwinst showen....juist....een Airbourne shirt!

 

 

 

Discografie:

2008 Runnin'Wild

2010 No Guts, No Glory

Vanaf dat ik een jaar of 16 was kom ik regelmatig (lees: iedere zaterdagavond, tenzij er een bom gevallen is) in stamkroeg Stairway to Heaven te Utrecht. Op zaterdagavond wordt de volumeknop open gedraaid en de overdag relatief rustige kroeg/restaurant wordt een 'disco' voor langharig tuig, alto's en hier een daar een verdwaalde goth of relatief 'normale' mensen zoals wij (...). Met de jaren zijn er nogal wat wisselingen geweest in de DJ's die staan te draaien. Sommigen goed, anderen minder en zo hier en daar een matige. Omdat wij (vaste stapmaat/vriendin A & ik) al net zolang meegaan als het meubilair (maar minder versleten), zijn de DJ's altijd wel vaak zo vriendelijk daadwerkelijk te draaien wat wij verzoeken. En onze muziekkeuze is vaak breed en niet altijd van deze tijd. Tegenwoordig staat er een DJ die qua muzieksmaak erg in de buurt komt van de mijne en tegen sluitingstijd wil hij nog wel eens écht oude nummers draaien (of in ieder geval van ouwe rotten in het vak) en vaak is dit een nummer van Dylan. Waarschijnlijk ben ik dan nog de enige op de dansvloer die dit echt weet te waarderen, hoewel het mij weken gekost heeft om erachter te komen 1) hoe het nummer heet en 2) dat ik het ook gewoon zelf op CD heb zonder mij daar bewust van te zijn.
Ik zal jullie niet langer in spanning houden:

 

 

A. love ya!

We leven vandaag op 1 maart. In de korte tijd dat we in 2010 zitten heb ik al een paar dingen geleerd:

 

• Op jezelf wonen is duur! Zeker in de maand februari als de Gemeente en de Stichtse Rijnlanden via de postuil laten weten dat ze bestaan...en schijnbaar recht hebben op je geld.
• Je ook aan weddenschappen gehouden wordt wanneer deze in dronkenmansschap afgelegd zijn. Daarover straks meer.
  
• Wanneer je vastbesloten bent iets niét te willen, het blijkbaar toch helpt voet bij stuk te houden.
• Sommigen mensen, en ik noem geen namen, écht een flink pak slaag verdienen. Zonder concessies.
• Er ook klusjesmannen bestaan die lijken op Orlando Bloom cq Rupert Friend en mij daardoor dingen wil laten slopen. En ik ben nog wel van het kaliber 'ons bent zunig'.

Ook gaan er dit jaar dingen plaatsvinden die ik nog nooit of in ieder geval misschien ooit in een ver verleden gedaan heb, maar waarvoor het nu tijd wordt het opnieuw te moeten doorstaan:

 

• Op vakantie met mijn   . In de ruim anderhalf jaar dat we samen zijn is het hiervan nog niet gekomen. Ongelukkig op je hoofd vallen kan ervoor zorgen dat je al gauw een jaar onder de pannen bent. 9 april gaan we 8 dagen naar Edinburgh:
• Voor het eerst naar Schotland dus...
• Graspop ondergaan. 3 dagen hel en verdoemenis. Niet eens zozeer vanwege de muziek (hoewel), maar meer vanwege het kamperen. Dit valt onder die weddenschap. Ik drink nooit meer...
• Fitnessen met vriendin A. Vroeger kon ik het nog wel opbrengen om 1 a 2 keer in de week mezelf naar aerobics/streetdance te verslepen, maar de laatste jaren vervloek ik iedere vorm van sport (behalve het ritmisch (?) bewegen op de muziek in de plaatselijke stamkroeg). Te zien aan de racereet die zich aan het ontwikkelen is, tijd voor vernieuwing en nog méér afzien.
• Toch maar een studiegids aangevraagd voor een eventuele thuiscursus/opleiding. In een CD winkel werken is leuk, maar investeren in de toekomst kan geen kwaad. Zeker niet voor de bankrekening.  

En gottegot...

John Fogerty komt naar Bospop....
Net als Crosby, Stills & Nash (of: Bosnië Herzegovina & Young...he Nouk?)

Mark Lanegan in Tivoli....